**সন্ধ্যাতৰা ২**

**সন্ধ্যাতৰা ২**

•দ্বিতীয় খণ্ড•

ওচৰতে কোনোবা এজন যাত্ৰিৰ ফোনত সুৰাত মগন ভয়াল ৰাতি গানটো বাজি উঠিল। গানটোৱে নিস্মৰক তৰ্জন-গৰ্জন কৰি ভাঙি চুৰমাৰ কৰি পেলালে। হোমৰ জুইত ঘিউ ধালিলে যিদৰে জুই দুগুণ হৈ জ্ৱলি উঠে থিক সেইদৰে কংকনে হঠাৎ সাৰ পাই উঠি থিয় দি ক'লে তহতে বুজি নাপাবি এই জীৱনৰ মনস্তাপ। মই মাৰ খাইছো তহতে চাইচ' কিন্তু মোৰ আইজনিৰ কাৰণে এইচব তিতিক্ষা একোৱে নহয়। সৰু তাই, বহুত সৰু, ইমান মান (কংকনে বহি থকা গিজগিজ পৰিযায়ীবোৰক হাতেৰে ভঙ্গিমা কৰি দেখুৱালে)। হাতেৰে মুখৰ তেজ মচি সি এজন উন্মত্ত মদাহীৰ দৰে খোজ কাঢ়ি গৈ তাৰ বেগৰ পৰা ফটো এখন উলিয়াই নিজেই নিজক লৈ কৈ উঠিল, তই ভয় নকৰিব মোৰ সোণৰ টুকুৰা জনি, মই আহি আছোঁ তোৰ কাষলৈ। মৰংত গৈ কংকনে নিজৰ পোচাক আৰু নিজক অলপ ৰদ-বদল কৰিলে। 
   ডিব্ৰুগড় ষ্টেচনৰ বাহিৰ ওলাই সি অ'টো এখন লৈ লুংলুঙিয়া ৰাস্তা এটাৰে গৈ টিংখং পালেগৈ। তাত সি তাৰ লগৰ এজনৰ অথৰ্ব বাপেকক লগ পালে। 
কংকন- ককা চিনি পাইছেনে?
ককা- কোন বোপা?
কংকন- মই নিসৰ্গৰ লগৰ, কংকন। বহুত দিন হ'ল , কাম এটা আছিলে।
ককা- ও ও কংকন। ইমান মনত নাই মোৰ, বচ তোৰ নামতো চিনাকি চিনাকি লাগিছে। বাৰু কি কাম আছিলে কচোন?
কংকন- ককা মোক মোৰ ছোৱালীজনী লাগে, তাইক অতদিনে নাই দেখা। মাক জনী মৰিল এটা বেমাৰত এতিয়া তাই ইয়াতে আছে বুলি শুনিছোঁ। মই কিমান ৰখাব চেষ্টা কৰিলোঁ তাইক কিন্তু তাইক মোৰ পৰা কাঢ়ি লৈ গ'ল। 
ককা- কি? কোনে লৈ গৈছে তাইক?
কংকন- তাইৰ মাহীয়েকে তাইক ইয়াত কাৰোবাৰ তাত বেছি দিছে, মই পলাই বিয়া কৰিছিলোঁ তো, আৰ্ৰে শাস্তি দিয় মোক দে কিন্তু তাইক কিয়? (কংকনে হুকহুকাই কান্দি উঠিল)

ককাই কংকনক উদ্দেশ্যি ক'লে তই আধি নকৰিবি, মই কাঞ্চনক লৈ আহিম। কাঞ্চনৰ নাম ককাৰ মুখত শুনা লগে-লগে কংকন জাঙুৰ খাই উঠিল। আপুনি! আপুনি কেনেকে জানে তাইৰ নাম কাঞ্চন বুলি? সিংহই মৃগ‌ পহুৰ ওপৰত জঁপিওৱা দি কংকনে প্ৰৌঢ় ব্যক্তিজনৰ ডিঙি চেপি ধৰিলে। সি ইমান জোৰেৰে চেপি ধৰিছিল যে বৃদ্ধ মানুহজন থিতাতে নিহত হ'ল। অলপ সময় পিছত সি তেখেতৰ ডিঙিটো এৰি দি মৃত ব্যক্তিজনৰ ওচৰত বাগৰি ৰ'ল। শুই শুই সি ঈশিৰক ফোন লগালে।
কংকন- হেল্ল ঈশিৰ, কাম হৈ গ'ল। বুঢ়া আৰু নাই এই দুনিয়াত। তই আহি যা।

To be continued.....(Part 3/ Ending coming soon)

  - কুমাৰ কৃষ্ণ শৰ্মা


*Words and meanings*

• নিস্মৰ- Silence

• মনস্তাপ- Grief

• তিতিক্ষা- Endurance

• গিজগিজ- Crowded

• পৰিযায়ী- Passanger

• মৰং- Toilet

• ৰদ-বদল- Modify

• অথৰ্ব- Old aged

• আধি- Worry

**সন্ধ্যাতৰা**

**সন্ধ্যাতৰা**

• প্ৰথম খণ্ড

অনুগ্ৰহ কৰি মন কৰিব ৰেলগাড়ী সংখ্যা ৫৫৪৬৭ উজনি মুৱা দ্ৰুতবেগী বগীবিল  এক্সপ্ৰেছ অনতি পলমে প্লেটফৰ্ম নম্বৰ দুইত আহি পাবহি। 
লখিমপুৰৰ পৰা ডিব্ৰুগড়লৈ যোৱা এই ট্ৰেইন খনৰ লগত বহুতো তিতা-মিঠা ৰোমন্থন জৰিত হৈ আছে কংকনৰ। কংকনে ৰেলৰ ভিতৰত তাৰ দিনলিপি খন উলিয়াই এটা স্ৱল্প হাঁহি মাৰি লিখিব ল'লে। 
  প্ৰতি অনাদ্যা,
     আশাকৰোঁ তোমাৰ চব অভুদ্যয়ে আছে। মোৰ ফালৰ পৰা উদ্বৃত্ত মৰম লবা। তোমাক লগ পোৱা আজি ৬ বছৰ হৈ গ'ল। যোৱা কালি ঈশিৰ এ আহি ক'লে তুমিহেনো ডিব্ৰুগড়ত থকা আজিকালি। নোৱাৰিলোঁ বুজিছানে। তোমাৰ এটা এতলা পাই মোৰ মনতোৱে থৌকি-বাঠৌ হৈ এবাৰ বিহু নাচি‌ এ পেলালে। আস্থানৰ কাষেৰ সৰণীত কপৌফুল লাগি আছিল, তুমি ভালপোৱা বাবেই চিঙি আনিলো। আমাৰ ঘৰৰ আগৰ জামগছ দালৰ উৰসত এতিয়াও জঙ্গম হৈ আছে তুমি লেখা সেই মৰমৰ আখৰ কেইতা। মই এতিয়াও সজতনে ৰাখিছোঁ দিয়া। আমি খেলা আমগছ দালৰ সৰাপাতত এতিয়াও মই তোমাৰ আৰু মোৰ নাম লিখি পুটি থৈ দিওঁ। তোমাৰ চোন মনপচন্দ খেল আছিল, পাহৰিলা নেকি? আমাৰ ওচৰ- চুবুৰীয়াই আজিও মোক তোমাৰ নামৰ পাগল বুলি কয়। মই সিঁহতক কৈ দিছোঁ তাইক বেয়াকৈ ন'কবি দেই। আজি ইমান বছৰৰ মূৰত তোমাৰ ওচৰলৈ গৈ আছোঁ, আশাকৰোঁ তোমাৰ হাতৰ সেই অপ্ৰসস্ত ইৰা খাবলৈ পাম। আৰ্ৰে! তুমি চাগে মজাহ খানা বনোৱা আজিকালি। মই জানা যোৱা পৰহী ঘৰ বিচাৰি পালোঁ অবশেষত। ইমান দিন ধৰি ক'ত আছিলোঁ গমেই নাপালোঁ। ঘৰৰ কোনেও নাজানে যে মই আজি তোমাৰ কাষলৈ গৈ আছোঁ। আমি যে পলাই গৈ কামাখ্যাত বিয়া কৰিছিলোঁ মনত আছেনে তোমাৰ? 
    কংকনে হাতখন জোঁকাৰি দি কলমটো দিনপঞ্জীৰ মাজত থৈ ওলপ ইফাল-সিফাল চালে আৰু পকেটত হাত সুমাই চিগাৰেটৰ পেকেটতো উলিয়াই এটা জ্ৱলাই লৈ ৰেলৰ গৱাক্ষৰে নিজৰ হাতখন উলিয়াই দি বতাহত অ...না...দ্যা লিখিব ল'লে। ৰেললাইনৰ কাষৰ ৰাস্তাটোত থিয় দি থকা এটা সৰু লৰাক দেখি সি হাতবাউলি তাক অভিনন্দন জনালে। পিছপিনে ঘুৰি চোৱা লগে লগে সদলবলে ৪-৫ জনিয়া জাউৰি এটাই তাক ঘেৰি লৈ চোলাত ধৰি চোঁচৰাই লৈ গ'ল। মো....ক নামাৰিব! মাৰিছে কিয়? কি...(ৰক্তাক্ত মূখখনৰ পৰা তেজ বৈ গ'ল) কি কৰিছোঁ মই? কংকনে তিৰোতা এজনিৰ ভৰিত ধৰি ওপৰৰ পিনে চালে। তাই লাহে-লাহে তলৰ পিনে আহি তাৰ গলত খামুচি ধৰিল। তোমাক কৈছিলো নহয় নাহিবা এইপিনে, কিয় আহিছা? গুচি যোৱা (এইবুলি কৈ সিঁহত তাক এৰি আগৰ দাব্বা তোলে গুচি গল)। কংকনে লাহেকে মুৰতো দাঙি চালে আৰু তিৰোতা জনিয়ে আঙুলিৰে কলে নাহিবি আৰু...গুচি যা। কংকনে তাত ধলি পৰিল আৰু সিঁহতে ট্ৰেইনৰ চেইন দাল তানি তলত নামি নদীৰ সোঁতত কেৰিমেৰি গৈ এটা ক্ষনত নেদেখা হ'ল। কংকনে হঠাৎ সাৰপাই সজোৰে আস্ফালন কৰি ক'লে মোক তাইক লাগে, কৈ বেহুচ হৈ তাত পৰি ৰ'ল।

To be continued.....

   - কুমাৰ কৃষ্ণ শৰ্মা

*Words and meaning*

• ৰোমন্থন- Memory
• অভুদ্যয়- Welfare
• উদ্বৃত্ত- Excessive
• এতলা- News
• সৰণী- Street
• উৰস- Chest
• জঙ্গম- Living
• অপ্ৰসস্ত- Very bad
• ইৰা- Food
• গৱাক্ষ- Window
• জাউৰি- Group
• কেৰিমেৰি- Zigzag

**কেৱল তুমি**

**কেৱল তুমি** 

তুমি তিমিৰ ৰাতিৰ ক্ৰন্দসীৰ দীপিকা। 

তুমিবিহীন জীৱন এক ভঙা কাঠৰ দলঙৰ সজীয়া। 

সৌ সিদিনা লগ পাইছিলো তোমাক মোৰ মৰমী। 

তুমি মোৰ আৰু বিয়পি পৰিছা মোৰ ৰক্তাক্ত সিৰাৰ ভিতৰি। 

যি দৰে তেজ বৈ যায় হৃদযন্ত্ৰৰ পৰা দেহৰ অন্য সৈন্যলৈ, তুমি পাৰ হৈ যোৱা বতাহ এচাটিয়ে মোক কৰে মহাৰ্ঘ আকৰিক। 

তুমি আলসুৱা খোজ দি অলিৰ কাষেৰে আহি ভৰিৰ তলুৱাৰে ঘাঁহৰ ওপৰত লাগি থকা নিয়ৰৰ টোপাল কেইটা গছকি যোৱা। 

এনে লাগে যেন এটা অদৃশ্য মনিন্দ্ৰৰ খনিত পুৱতি প্ৰভাতৰ প্ৰতিফলনে ৰামধেনু চতিয়াঁই কৈছে তাইলৈ চোৱা। 

চোৱা তাইৰ বাউলী চুলি আৰু হাঁহিৰ মহামিলন। 

ফাগুনৰ বতাহ যাকেও যেন ক্ষিপ্ত হৈ কেৰিমেৰি যাই কৰিছে আদ্য প্ৰেমৰ কৃতিত্বৰ আস্ফালন। 

লাহী কঁকালৰ ভাজ দেখিবলৈ সাইলাখ এটা কুৰুংৰ দৰে। 

য'ত দূৰৈৰ পৰা ভাহি অহা তাইৰ চিক-চিক পায়েলৰ শব্দই যেন মোক সন্মোহিত কৰে। 

অবতৰিয়া তেকিত মেৰিয়াই লোৱা কমলা আৰু ৰাতুল বৰণীয়া পচম। 

তোমাৰ তনুৰুচিৰ উমত গুণ হয় মোৰ চিৰসেউজীয়া মৰম। 

তুমিয়েই মোৰ প্ৰেয়সী, তুমিয়েই মোৰ মৰম, তোমাৰ কাতৰ স্পৰ্শত প্ৰাণ পাই শৰৎৰ পখিলাবোৰে। 

উৰি গৈ সিহঁতে ডেডাউৰি মাৰে তুমি আহিছা বুলি। 

দুহাত মেলি মই ৰৈ আছোঁ তুমি আহি চুলিৰ খোপাটি খুলি নম্যতাৰে মোৰ আননত পৰশ দিবা আৰু কেৰাহিকৈ মোলৈ চাবা। 

• কুমাৰ কৃষ্ণ শৰ্মা। 

*Words and meanings™- 

• ক্ৰন্দসী- Sky 

• দীপিকা- Moonlight 

• সজীয়া- Resemblance 

• অন্য সৈন্য- Relating with other organs of body 

• মহাৰ্ঘ- Costly 

• আকৰিক- Ore 

• আলসুৱা- Delicate 

• মনিন্দ্ৰ- Diamond 

• ক্ষিপ্ত- Insane 

• কেৰিমেৰি- Zigzag 

• আদ্য- First 

• আস্ফালন- Roar 

• কুৰুং- Gorge 

• তেকি- Cold 

• ৰাতুল- Red 

• পচম- Wool 

• তনুৰুচি- Body 

• ডেডাউৰি- Shout 

• নম্য- Gentle 

• আনন- Face

**ফটিকা**

**ফটিকা**

তোৰ মুখৰ ভিতৰৰ সেই ৰক্ত-জবা দালে কেৱল লৰচৰ কৰে।
আজি খাওঁ, কালি খাওঁ বুলি ঘনাই চিঞৰে।
কি কৰিবি তই? 
নাখালেও নোৱাৰি, খাবলৈ যাই যাওঁ আঠ ভৰিত।
অলপ ৰৈ যা।
তোৰ অবয়বক অপমান কৰি যাবি কলৈ।
সদ্যহতে পৰি ৰবি তই গভীৰ খালৈত।
প্ৰকৃততে যকৃতত তই নিতৌ নৱ-নৱ্য দ্ৰাবক ধাল'।
শেষত গৈ তোৰ নিস্পাপ কলেৱৰত ভেষজৰ ৰং তৰ'।
কি ভুল আছিল তোৰ আই জনিৰ?
নজনাকে তোক জন্ম দি আজি আদবাটতে ৰৈ থাকে,‌ যেন তই আহি ভাত দুমুঠি খাই যাবি।
আজিও বুটলিবলৈ ৰৈ থাকে তোৰ পিৰিচৰ পৰা সৰি পৰা সেই অমল-লেখিয়া তণ্ডুল।
খালি তই, মৰিলি তই, তথাপিও পৰশুৰাম হৈ দেখাও সেইতো তোৰ আইৰ ভুল।
নুবুজিবি তই, নুশুনিবি তই, মাৰিবি তই, মৰিবি তই, এদিন-দুদিনকৈ তিলিকতে যাবি ক্ষয়।
তিমিৰ ৰজনীৰ কোলাত অলিয়ে-গলিয়ে কৰ' তত্ত্ৱাৱধায়ক-গিৰী।
আলপৈচান ধৰোঁতা নাই, নাই তোৰ কোনো তলব। 
অদৃশ্য কল্পনাৰ সন্মুখত দেখাইচ' তোৰ অহেতুক গৰব।
তই কোন?
তই এজন অপদাৰ্থ মদাহী।
তোৰ জীৱনতো এটা কলমৰ দৰে য'ত নাই কোনো চিয়াঁহী।

- কুমাৰ কৃষ্ণ শৰ্মা।

•Words and meanings•

• ফটিকা- Alcohol
• ৰক্ত-জবা- As of now we can relate it with our tongue
• খাবলৈ যাই যাও আঠ ভৰিত- Four people carrying a dead body to the cremation ground
• অবয়ব- Shape
• কলেৱৰ- Body
• যকৃত- Liver
• নৱ-নৱ্য- New new
• দ্ৰাবক- Acid
• ভেষজ- Medicine
• অমল-লেখিয়া- White coloured
 • পিৰিচ- Plate
• তণ্ডুল- Rice
• তিমিৰ- Dark
• ৰজনী- Night 
• তত্ত্ৱাৱধায়ক-গিৰী- Janitor
• তলব- Salary

• Mobiles, Search Engines and We The People •

• Mobiles, Search Engines and We The People • 

Google, Yahoo, Binge etc. are some of the most favoured behemoth social podiums available today and it plays a significant role in every persons lives. If we compare Google with our lives, it sits on a enviable position and in the aura around us. It's simple to say that we are voguishly known as a race of Homo sapiens, a race against each other, fading from our punctilious maneuvers, spending ethical times on cellular-ism and unhealthy lifestyles are getting peculiarly common with every inchmeal. A diaspora of flock moving towards artificial intelligence. Indeed,  a necessary decision and venture to rock-bottom our old intelligence nexus. A positive side of social search engine fora is that we can get and grasp everything knowledgeable, righteously ours, spending limited times by poking our heads inside our mobiles for hours and then there are more cunning way to explore these gateways and its extravagant data available on world wide web. Ironically speaking, if, just for one day these web spiders goes down what will be its dicey ramification? A total darkness will engulf the entire cosmos, our cellular devices will go broke, people will suffer from stigma and paranoia. It is us who got habituated with these neural network. It will be foolish to blame or defame all these wonderful inventions made by astute technicians or developers but the problem lies with us and we are getting unknowingly familiar with these fathomless cosmic identities. I think there should be a boundary inside our minds. For instance, we have a boundary to differentiate left or right, green or red, right or wrong. People like me or many people like me are very depended on these search engines. Whether searching a word on web even though he or she knows the correct meaning and the exact spelling of that word, just to get brand tagged by some search engine and hence someway or the other we get habituated by it. There are countless activities still available for our daily lives. Such as, Playing with friends, group of buddies and countless amusement times with them, family, outing, nature, art, love etc. etc. are just to name a few. I know many people are engaged in all sort of mentioned activities but my utmost advice to younger generations out there to try to incorporate all of the above mentioned tasks in their day to day lives. It will not only boost their health but it'll also highlight their connection to the social awareness and to the society they prevail. Lastly, search engines are important, they are not bad for our society but mostly it is paramount for us to build a successive and sustainable confidence level within us so that we do not need to clarify ourselves by typing 'five plus five' equals to ten in a calculator. Technology are invented by us, technology can't invent technology (most of the time). A hope to see you again with full of zeal and boldness within you. 

 

- Kumar Krishna Sarma 

• 
  

*WORDS and MEANINGS* 

• Behemoth -  Enormous 

• Aura- Air 

• Podium- Platform

• Enviable position- Powerful position. Throne to be precise 

• Punctilious maneuvers- Diligent activities 

• Inchmeal- Little by little 

• Cellular-ism- Continuously gazing at cell phones, Addicted.

• Nexus- A series of connection 

• Neural network- system installed inside our brain. Chip like.  

• Web Spiders, Gateway- Network 

• Astute- Brilliant 

• Fathomless- Limitless 

• Paramount- Important 

P.S.- I am not singularly pointing my fingers on any one of the above mentioned search engines. My plethoric writing this article on multi-search engines are based on my own experiences. Maybe you'll find the answer hidden in the context relatable. Regards.

পাৰাপাৰ ৩

পাৰাপাৰ ৩ 

তৃতীয় খণ্ড

...তুমি? অ...ন্ত...ৰিপ বচা। 

চন্দ্ৰপ্ৰভাই হাতত লৈ থকা হাতুৰীতো খিৰিকীৰ ফালে দলিয়াই দিলে। খিৰিকীৰ বেলোলত লাগি বেলোল ভাঙি গৃহতলখন মনিন্দৰ খনিত পুৱাৰ ৰদালি পৰিলে যেনেকৈ জিলিকে সাইলাখ তেনেকে জিলিকি উঠিল। চোঁচৰি গৈ দৰ্জাখনৰ কাণত ধৰি বহি ললো। দুৰৰ পৰা পাতল নিনাদ আহি কাণত পৰিল (ঐ..ঐ..ঐ, মাৰ, মাৰ ইয়াক)। অন্তৰিপে ৰাস্তাৰ কাষৰ ডাঙৰ শিল এটা হাতত লৈ ক'লে; আহ, কাৰ সাহ আছে, আহ না। আজি হয়তো মাৰিম নহ'লে মৰিম। মন্ত্ৰীৰ লৰাতো ভিৰৰ তুফান ভাঙি ওলাই আহিল। অন্তৰিপে লগে লগে কমৰত গুজি ৰখা পিষ্টলতো উলিয়াই তাক পোনাই গুলি চলাই দিলে। এতিয়া কোন আহিবি ক'? এটা ক্ষণত এনেকুৱা লাগিছিল যেন অন্তৰিপ এটা দ্বীপ হৈ থাকিব। য'ত যাবলে ডিঙৰা নাথাকিব, হয়তো সেই বালিদ্বীপ তো সদায় স্পৰ্শাতীত হৈ ৰব'। কোনেও নাজানে সিহঁতে প্ৰদীপ দাক কিয় মাৰি পেলালে। চন্দ্ৰপ্ৰভাই জোৰ কৰা বাবেই অন্তৰিপে তাইৰ লগত যাব লগিয়া হৈছিল। মোৰ বোধ হয় সিহঁতে চন্দ্ৰপ্ৰভাৰ বিষয়ে বেয়াকৈ কৈছিল। অন্তৰিপে আহি মোক কান্ধত ধৰি ভিতৰত থকা চকীখনত বহাই দিলে আৰু হাতত থকা পিষ্টলতো ওচৰৰ ডেস্কখনত থৈ মাটিত বহিল। মই তাক চন্দ্ৰপ্ৰভাৰ আচহুৱা ব্যবহাৰৰ বিষয়ে একো উল্লেখ নকৰিলো। ঠিক তেতিয়াই চন্দ্ৰপ্ৰভাই আহি উপস্থিত হ'ল আৰু ডেস্কত থকা পিষ্টলতো হাতত তুলি ল'লে। মই সিহঁতৰ পিনে চালোঁ আৰু কলো, অন্তৰিপ কলম দাল দে, শেষৰ পাত কেইখন অলপ ৰঙীন কৰোঁ। বহুত দিন হৈ গ'ল একো এটা নাই লিখা। দস্তাবেজৰ ওপৰত পৰি থকা ধুলিবোৰ হাতেৰে থাপৰ মাৰি গুচাই লিখিব ল'লো। 

   

  ...দস্তাবেজৰ শেষৰ পাতখিলা, কলম দালৰ চিয়াঁহী আজি অৰ্ধনগ্ন, সান-মিহলি শব্দৰে চপচপীয়া অতিত মোৰ। গৃহমণিৰ ক্ষীণ পোহৰ আৰু এটোপ-দুটোপ কৈ সৰি পৰা অশ্ৰুৰ মিলা-প্ৰীতিৰ প্ৰতিফলন। হাতখন কঁপিছে যদিও লিখিছোঁ। শেষ শব্দ, শেষ বাক্য। গৃহ শূণ্য, মানুহ শূণ্য, হাবিয়াস শূণ্য। অন্তৰিপৰ পিনে চাই তাক মই মোক উঠাই দিবলে ইংগিত দিলো। দাদা তিনিত উঠিব, ঠিক আছে?( অন্তৰিপে ক'লে)। এক, দুই, তি....নি, গুৰুম। দুটা নিথৰ কলেৱৰে শূণ্যতাক অম্লান কৰি ঢলি পৰিল মাটিত। চন্দ্ৰপ্ৰভাই পিষ্টলতো জোৰকৈ খামুচি মিছিকিয়া হাঁহি এটা মাৰি গুচি গল। আদবাটতে পগলা ফাটেকৰ গাড়ীখন তাইৰ সমীপত ৰ'ল আৰু তাইক সজোৰে গাড়ীত উঠাই ল'লে, গাড়ীত থকা মানুহ জনে কলে 'ঐ পাগলী, কিমান দূৰ যাবি পলাই? ওহ; পগলাঘৰৰ পৰা পলাই ইমান দিনে তই ইয়াতে লুকাই আছিলি'? 

শেষ। 

°Words to keep in mind• 

• বেলোল- Glass 

• গৃহতল- Floor 

• মনিন্দ্ৰ- Diamond 

• ডিঙৰা- Boat 

• স্পৰ্শাতীত- Untouchable 

• নিনাদ- Sound 

• দস্তাবেজ- A personal journal to write activities of day to day life. 

• অৰ্ধনগ্ন- Half Naked( with the context you can say half empty) 

• চপচপীয়া- Filled 

• গৃহমণি-  Lamp 

• প্ৰতিফলন- Reflection 

• কলেৱৰ- Body 

• অম্লান- Clean 

 

^ BORDER  ^

Part 3

Oh, why? It's you. Ontorip H...e...l...p! 

  

 Chandraprabha got frightened as I shouted for help and threw the hammer towards the window. The hammer tumbled over the window glass and the glass shattered on the floor like a diamond shines when the first light of the sun fell on it's shell. I was partially unconscious but somehow I geared up my strength and pushed myself by holding the door to sit on the floor. A fainted amalgam of voice struck my ear. I can hardly see anything. They were shouting oi, oi, hey, kill him, kill him men. Ontorip was in between those culprits but he wasn't someone who wants to give up instead he grasped a boulder in a flash and bawled ' if anybody got any guts then come infront, I'll show you just the thing you wanted to see for a long time, Death. Come and taste it'.  As he said those lines Rashid (Son of a Minister) came out of the horde. Without wasting any time Ontorip pull out the gun which he lodged in his waist and shot him down. This is for Pradeep Daa, he shouted.  

   Nobody knows the anecdote, why on earth they killed Pradeep Daa. Chandraprabha was adamant to find her brother and that is why Ontorip had to go with her. Tearing the darkness, Ontorip came to me and pulled me up, layed me on the chair. He was limping when i had a glance on him. He placed the gun on the table and set on the ground. I don't know why but it was now hard for me to complain about Chandraprabha and her bizzare deportment. On the very next moment Chandraprabha came out of nowhere and grabbed the gun on the table. I looked at both of them and said, Ontorip can you give me the pen. It is long since i haven't pen down anything. Look at my diary. It is blended with dust. This is worth writing. I cleared the dust by slamming my hand on the diary. 

    

     Rewriting every dime of my past and here we are at the last page, the very last page where i have more words playing merry-go-round inside my head benevolently, to come out and make the last page elegant. Holding a pen with a half naked refill inside, with a shaky hand on the other side. A thin reflection of light from the lamp and the shining eyeballs made the room little bit more enigmatic. I gazed at Ontorip in a very blunt way and gestured him to pull me up so that i can stand and feel my feet. Ontorip came and grunted, "Dada, on Three I'll pull you. Bear with me. I know it'll feel a little hard to stand now." What actually happened here? How did you even got hit? I didn't said anything. All right, On three, let's go. One, Two, Th...r..eee. Bang! A sudden sound of bullet pierced the silence of the night and two individual bodies fell on the ground with a cursed holler. Chandraprabha walked out of the door smiling with the gun on her hand. All of a sudden a van stopped right beside her and with a brute force, a man pushed her inside the van and locked the door. Slowly the van started moving like a baby, one step at a time and disappeared with the red and blue light on the top of the van. The person inside the van looked back, Chandra, let me enumerate, you can't run from our mental asylum. I have been looking for you, everywhere and see it is right, the earth is definitely round, after all catching a psychic patient like you is very tedious. Now you can't run anymore. We are going back, to your home, to Mental Asylum. 

THE END. 

- Kumar Krishna Sarma