পাৰাপাৰ ৩

পাৰাপাৰ ৩ 

তৃতীয় খণ্ড

...তুমি? অ...ন্ত...ৰিপ বচা। 

চন্দ্ৰপ্ৰভাই হাতত লৈ থকা হাতুৰীতো খিৰিকীৰ ফালে দলিয়াই দিলে। খিৰিকীৰ বেলোলত লাগি বেলোল ভাঙি গৃহতলখন মনিন্দৰ খনিত পুৱাৰ ৰদালি পৰিলে যেনেকৈ জিলিকে সাইলাখ তেনেকে জিলিকি উঠিল। চোঁচৰি গৈ দৰ্জাখনৰ কাণত ধৰি বহি ললো। দুৰৰ পৰা পাতল নিনাদ আহি কাণত পৰিল (ঐ..ঐ..ঐ, মাৰ, মাৰ ইয়াক)। অন্তৰিপে ৰাস্তাৰ কাষৰ ডাঙৰ শিল এটা হাতত লৈ ক'লে; আহ, কাৰ সাহ আছে, আহ না। আজি হয়তো মাৰিম নহ'লে মৰিম। মন্ত্ৰীৰ লৰাতো ভিৰৰ তুফান ভাঙি ওলাই আহিল। অন্তৰিপে লগে লগে কমৰত গুজি ৰখা পিষ্টলতো উলিয়াই তাক পোনাই গুলি চলাই দিলে। এতিয়া কোন আহিবি ক'? এটা ক্ষণত এনেকুৱা লাগিছিল যেন অন্তৰিপ এটা দ্বীপ হৈ থাকিব। য'ত যাবলে ডিঙৰা নাথাকিব, হয়তো সেই বালিদ্বীপ তো সদায় স্পৰ্শাতীত হৈ ৰব'। কোনেও নাজানে সিহঁতে প্ৰদীপ দাক কিয় মাৰি পেলালে। চন্দ্ৰপ্ৰভাই জোৰ কৰা বাবেই অন্তৰিপে তাইৰ লগত যাব লগিয়া হৈছিল। মোৰ বোধ হয় সিহঁতে চন্দ্ৰপ্ৰভাৰ বিষয়ে বেয়াকৈ কৈছিল। অন্তৰিপে আহি মোক কান্ধত ধৰি ভিতৰত থকা চকীখনত বহাই দিলে আৰু হাতত থকা পিষ্টলতো ওচৰৰ ডেস্কখনত থৈ মাটিত বহিল। মই তাক চন্দ্ৰপ্ৰভাৰ আচহুৱা ব্যবহাৰৰ বিষয়ে একো উল্লেখ নকৰিলো। ঠিক তেতিয়াই চন্দ্ৰপ্ৰভাই আহি উপস্থিত হ'ল আৰু ডেস্কত থকা পিষ্টলতো হাতত তুলি ল'লে। মই সিহঁতৰ পিনে চালোঁ আৰু কলো, অন্তৰিপ কলম দাল দে, শেষৰ পাত কেইখন অলপ ৰঙীন কৰোঁ। বহুত দিন হৈ গ'ল একো এটা নাই লিখা। দস্তাবেজৰ ওপৰত পৰি থকা ধুলিবোৰ হাতেৰে থাপৰ মাৰি গুচাই লিখিব ল'লো। 

   

  ...দস্তাবেজৰ শেষৰ পাতখিলা, কলম দালৰ চিয়াঁহী আজি অৰ্ধনগ্ন, সান-মিহলি শব্দৰে চপচপীয়া অতিত মোৰ। গৃহমণিৰ ক্ষীণ পোহৰ আৰু এটোপ-দুটোপ কৈ সৰি পৰা অশ্ৰুৰ মিলা-প্ৰীতিৰ প্ৰতিফলন। হাতখন কঁপিছে যদিও লিখিছোঁ। শেষ শব্দ, শেষ বাক্য। গৃহ শূণ্য, মানুহ শূণ্য, হাবিয়াস শূণ্য। অন্তৰিপৰ পিনে চাই তাক মই মোক উঠাই দিবলে ইংগিত দিলো। দাদা তিনিত উঠিব, ঠিক আছে?( অন্তৰিপে ক'লে)। এক, দুই, তি....নি, গুৰুম। দুটা নিথৰ কলেৱৰে শূণ্যতাক অম্লান কৰি ঢলি পৰিল মাটিত। চন্দ্ৰপ্ৰভাই পিষ্টলতো জোৰকৈ খামুচি মিছিকিয়া হাঁহি এটা মাৰি গুচি গল। আদবাটতে পগলা ফাটেকৰ গাড়ীখন তাইৰ সমীপত ৰ'ল আৰু তাইক সজোৰে গাড়ীত উঠাই ল'লে, গাড়ীত থকা মানুহ জনে কলে 'ঐ পাগলী, কিমান দূৰ যাবি পলাই? ওহ; পগলাঘৰৰ পৰা পলাই ইমান দিনে তই ইয়াতে লুকাই আছিলি'? 

শেষ। 

°Words to keep in mind• 

• বেলোল- Glass 

• গৃহতল- Floor 

• মনিন্দ্ৰ- Diamond 

• ডিঙৰা- Boat 

• স্পৰ্শাতীত- Untouchable 

• নিনাদ- Sound 

• দস্তাবেজ- A personal journal to write activities of day to day life. 

• অৰ্ধনগ্ন- Half Naked( with the context you can say half empty) 

• চপচপীয়া- Filled 

• গৃহমণি-  Lamp 

• প্ৰতিফলন- Reflection 

• কলেৱৰ- Body 

• অম্লান- Clean 

 

^ BORDER  ^

Part 3

Oh, why? It's you. Ontorip H...e...l...p! 

  

 Chandraprabha got frightened as I shouted for help and threw the hammer towards the window. The hammer tumbled over the window glass and the glass shattered on the floor like a diamond shines when the first light of the sun fell on it's shell. I was partially unconscious but somehow I geared up my strength and pushed myself by holding the door to sit on the floor. A fainted amalgam of voice struck my ear. I can hardly see anything. They were shouting oi, oi, hey, kill him, kill him men. Ontorip was in between those culprits but he wasn't someone who wants to give up instead he grasped a boulder in a flash and bawled ' if anybody got any guts then come infront, I'll show you just the thing you wanted to see for a long time, Death. Come and taste it'.  As he said those lines Rashid (Son of a Minister) came out of the horde. Without wasting any time Ontorip pull out the gun which he lodged in his waist and shot him down. This is for Pradeep Daa, he shouted.  

   Nobody knows the anecdote, why on earth they killed Pradeep Daa. Chandraprabha was adamant to find her brother and that is why Ontorip had to go with her. Tearing the darkness, Ontorip came to me and pulled me up, layed me on the chair. He was limping when i had a glance on him. He placed the gun on the table and set on the ground. I don't know why but it was now hard for me to complain about Chandraprabha and her bizzare deportment. On the very next moment Chandraprabha came out of nowhere and grabbed the gun on the table. I looked at both of them and said, Ontorip can you give me the pen. It is long since i haven't pen down anything. Look at my diary. It is blended with dust. This is worth writing. I cleared the dust by slamming my hand on the diary. 

    

     Rewriting every dime of my past and here we are at the last page, the very last page where i have more words playing merry-go-round inside my head benevolently, to come out and make the last page elegant. Holding a pen with a half naked refill inside, with a shaky hand on the other side. A thin reflection of light from the lamp and the shining eyeballs made the room little bit more enigmatic. I gazed at Ontorip in a very blunt way and gestured him to pull me up so that i can stand and feel my feet. Ontorip came and grunted, "Dada, on Three I'll pull you. Bear with me. I know it'll feel a little hard to stand now." What actually happened here? How did you even got hit? I didn't said anything. All right, On three, let's go. One, Two, Th...r..eee. Bang! A sudden sound of bullet pierced the silence of the night and two individual bodies fell on the ground with a cursed holler. Chandraprabha walked out of the door smiling with the gun on her hand. All of a sudden a van stopped right beside her and with a brute force, a man pushed her inside the van and locked the door. Slowly the van started moving like a baby, one step at a time and disappeared with the red and blue light on the top of the van. The person inside the van looked back, Chandra, let me enumerate, you can't run from our mental asylum. I have been looking for you, everywhere and see it is right, the earth is definitely round, after all catching a psychic patient like you is very tedious. Now you can't run anymore. We are going back, to your home, to Mental Asylum. 

THE END. 

- Kumar Krishna Sarma