*অসংখ্য তৰাৰ বাট বিচৰি ২*
• দ্বিতীয় খণ্ড •
পদ্মনাভে হাতৰ পুষ্পাঞ্জলীখিনি
মুৰৰ ওপৰত তিনিবাৰ ঘুৰাই কলং নৈত বিসৰ্জন কৰি দিলে আৰু অদৃশ্য নক্সাখনৰ
সন্ধানত মেৰপাকৰ জংঘল নাপাওঁতে নাওখন ৰখালে। তৰীৰ পৰা নামি সি একাঁঠু পানীত
খোজ কাঢ়ি কাঢ়ি জংঘলৰ পিনে গৈ থাকিল। জংঘল পাই সি ইফালে-সিফালে মুৰতো
ঘুৰাই চাব ধৰিল।
জংঘলখন দেখাত সাইলাখ এজনী মোহময়ী অপ্সৰা লেখিয়া। প্ৰতিদাল গছ ফলে-ফুলে
ভৰপূৰ আৰু এটা সৰু নিজৰা আছে যিতো দেখাত সেই অপ্সৰা জনীৰ লয়লাস তনুমধ্য।
ফলবোৰ দেখিলেই খাও-খাও লাগে। নানান ৰং-বিৰংৰ ফুলবোৰে যেন মোক চিঙি লৈ যা-লৈ
যা কৈ তাক আপ্লুত কৰি আছে। জংঘলখনক চাৰিওফালৰ পৰা কলং নৈয়ে আলিংগন কৰি
ধৰি ৰাখিছে, ঠিক সেইদৰে যিদৰে এটা নৱজাতকক মাকে আলফুলকে সাবতি ৰাখে।
পদ্মনাভে প্ৰথমতে গছ এদালৰ তলত বহি লৈ পৰৱৰ্তী ফিকিৰ কি হ'ব তাৰ ভাবনাত
মচগুল হৈ এটা সময়ৰ পিছত গছৰ মেদবহুল শিপা এদালকে ধৰি তাত শুই পৰিল।
দুপৰীয়াৰ সূৰুযৰ উৰহৰ উশ্মতা কমি লাহে-লাহে তাৰ পলিতা পৰি যাবৰ হ'ল আৰু
যেন এক নতুন বিজুলী চাকিয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত পোহৰ বিলাব আহিব তাৰো জবান দি গ'ল। সন্ধিয়াৰ চেঁচা এক অনুভূতিয়ে পদ্মনাভক জোঁকাৰি দিলে
আৰু সি উচপ খাই উঠিল। হে ভগৱান, হে দেৱী মা বচাবা আৰু। সি নিজেই নিজক
চৰিয়ালে আৰু খংত কৈ উঠিল, ওহ, তই তো ইয়াতে পিকনিক খাবলৈ আহিছ' ন'? না
কিবা ফিকিৰ আছে, না তোক ইয়াতে হেল্প কৰিব কোনোবা আছে, তই অকলশৰীয়া ইয়াত,
যি কৰিব আহিছ' সেইতো সোনকালে ক'ৰ নহ'লে তোৰ আলু-পিটিকা হ'ব ইয়াতে। সি তাৰ
পাৰৰ আমঠুটোত নিজেই অলপ সাহসৰ ফটিকা ঢালি ঠিয় হ'ল আৰু সৰি পৰা গছৰ দাল
এদালত তাৰ কামিজটো ফালি দালটোত মেৰিয়াই ল'লে। পেন্টৰ পকেটৰ পৰা
দিয়াচলাইতো উলিয়াই দালটো জ্ৱলাই দি লাহে লাহে আগবাঢ়ি গ'ল। আগবাঢ়ি গৈ সি
এটা সৰু জুপুৰি দেখা পালে আৰু ঘৰটোৰ ভিতৰলৈ সুমাই গ'ল। ঘৰতো বেচ বাহিৰৰ
পৰা দেখিব কুন্ধচ কিন্তু ভিতৰত সকলো সা-সুবিধা আছে। পদ্মনাভে ৰাতিতো তাত
থাকিব বুলি থিৰাং কৰিলে।
ওৱাহ, ইমান ধুনীয়া ঘৰ আৰু এনেকুৱা জেগাত? খাবলৈ চব আছেই চোন। বিছনাখন
আমাৰ ঘৰৰ খনতকৈও ডাঙৰ। পিছে মালিকৰ অনুমতি নোলোৱাকৈ সুমালো, আহি দেখিলে
বেয়াই ভাবে নেকি? এহ, যি হয় হ'ব আৰু বুলি কৈ সি এফালৰপৰা সবংশে শেষ কৰাৰ
অভিপ্ৰায় ৰাখি খোৱাৰ যুদ্ধত নামি পৰিল। খাই বৈ উঠি সি বিছনাখনৰ ওচৰ
পাওঁতেই ক্ৰোধান্বিত এজনী যখিনী হঠাৎ বতাহৰ মাজৰ পৰা ওলাই আহিল। তোৰ ইমান
সাহ, তই মোৰ ভাগৰ অন্ন খাবলৈ ইমান তাগজ ক'ত পালি? পদ্মনাভে ভয়ত পেপুৱা
লাগি ঘৰটোৰ কোণ এটাত বহি দিলে।
• পদ্মনাভ- মই, মই মানে, মোৰ ভোক লাগিছিল, মোৰেই ভুল হৈছে, মই আকৌ বনাই দিম আপোনাক! আপুনি মোক নামাৰিব।
•
যখিনী- হাঃ হাঃ হাঃ হাঃ, তোক নামাৰিবৰ কাৰণ কিবা আছে নেকি তোৰ ওচৰত? তই
এতিয়া মোক তোৰ যিকোনো এটা অংগ দিব লাগিব, মোৰ ভোক লাগিছে, বহুত বছৰ হৈ গ'ল
মহামাংস খাবলৈ পোৱা নাই।
এইবুলি যখিনী জনিয়ে তাৰ হাতখনত ধৰাৰ লগে লগে তাই জ্ৱলি ছাই হৈ গ'ল আৰু
দেৱীৰ কাচনিতো এটা উজ্বল ৰশ্মি হৈ জ্ৱলি ঘৰটোৰ সকলো তমসা গিলি ল'লে।
পদ্মনাভে তাৰ মুৰতো ইফাল-সিফাল ঘুৰাই চালে আৰু ছাইখিনি হঠাৎ কাগজ এখনলৈ
পৰিবৰ্তন হ'ল।
•
পদ্মনাভ- আৰ্ৰে, এইখন দেখোন নক্সা খনৰ এটা ভাগ। অচিৰেই নক্সা খন হাতত লোৱা
লগে লগে কাচনিতোৰ পৰা এটা ক্ষীণ পোহৰ ওলাই ঘৰটোৰ বাহিৰলৈ ওলাই গ'ল।
পদ্মনাভে নক্সা খন হাতত লৈ পোহৰ তোৰ পিছে-পিছে দৌৰি থাকিল।
অলপ দুৰ গৈ পোহৰতো এডাল প্ৰলম্ব গছৰ তলত ৰৈ দিলে। পদ্মনাভে পোহৰতোৰ সমীপ
পাই তাত কি কৰিব কি নকৰিব সেই দোমোজাত মাটিত বহি ল'লে। আচম্বিতে গছডাল শিপা
সহ ভাঙি পৰিল আৰু ধৰাৰ ভিতৰৰ পৰা এজন দেৱ-পুৰুষ ওলাই আহিল। পদ্মনাভে দেৱীৰ
কাচনিতো আগুৱাই দিলে যাতে সিও জ্ৱলি ছাই হৈ যায়। পুৰুষজনে তাৰ ভংগিমাৰ
কেৰেপ নকৰি আগুৱাই আহি তাৰ হাতৰ পৰা বলবন্ত কাচনিতো চিঙি তাৰ হাতৰ মুঠিত লৈ
ল'লে। পদ্মনাভে অন্য কিবা পৰিকল্পনা ভবাৰ সময় ঢুকিয়ে নাপালে আৰু সেই
নিনাও দেৱতা জনে পদ্মনাভৰ নেলী চেপি ধৰিল আৰু তাৰ কায়াক পুৰঞ্জনৰ পৰা
বিবিক্ত কৰি তাৰ নিথৰ দেহটোক গোগ্ৰাসে গিলি থ'লে। পদ্মনাভৰ জীৱাত্মাটোক তাৰ
হাতত চেপি ধৰি দেৱতা জনে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিল।
• পদ্মনাভ- হে মহাপুৰুষ আপুনি কোন? মইতো একো পাপ নাই কৰা, মোক এনেকৈ বন্দী বনাই কিয় লৈ গৈ আছে?
•
দেৱতা- মই অমৃত্য। মই জানো তই ইয়াত কিয় আহিছ'। কিন্তু তই মোৰ কুঁহকৰ
নদীখন পাৰ হ'লে হে মই তোক যাবলৈ দিম, নহ'লে তই ইয়াত আজীৱন মোৰ নিছিনা
পঞ্চমুখী গ্ৰন্থ খনৰ ভৃত্য হৈ ৰব'লাগিব।
• পদ্মনাভ- ঠিক আছে আপুনি যি কৈছে মই সকলো মানিবলৈ সাজু আছোঁ, মাত্ৰ মোক এই অপৰিকল্পিত শাস্তিৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰক।
•
অমৃত্য- নাই, সেইতো মই কৰিব নোৱাৰোঁ, তই উত্তৰ শুদ্ধকৈ দে আৰু তেতিয়া মই
ভাবিম তই মুক্তি পাবিনে নাই। তোৰ উত্তৰ কেইটাৰ ওজনে তৰ কৰিব তই শাপমুক্ত
হ'ব লাগেনে নালাগে।
• পদ্মনাভ- ঠিক আছে। সুধক, কি সুধিব খুজিছে।
• অমৃত্য- হাঃ হাঃ হাঃ তোৰ উথপথপ চাই মোৰ ভাল লাগিছে, মন কৰিবি, ভুল যাতে নহয়, তাৰ পিছত ঘুৰি যাবলৈ কোনো কেঁকুৰি বিচাৰি নাপাওঁ।
••• প্ৰশ্ন ১- মৃত্যু কি?
•
পদ্মনাভ- মৃত্যু এক চিৰন্তন সত্য। মৃত্যু অমৰ। মৃত্যু মানে পৰমানন্দৰ লগত
লগ পোৱা এক অপূৰ্ব শান্তি। জীৱনটো কেৱল মৃত্যুয়ে ব্যৰ্থ হ'বলৈ নিদিয়ে
কাৰণ ই কেতিয়াও কাকো এৰি নাযায়। ধন, মান, পৰিয়াল এটা সময় লৈকেহে থাকে
কিন্তু ই চিৰকাল চিৰস্থায়ী।
• অমৃত্য- ঠিক আছে, মানি ললো বাৰু। দ্বিতীয় প্ৰশ্নতো সুধাৰ আগত তই ক', তোক মই এৰি দিলে তই মোক কি দিবি?
• পদ্মনাভ- মই আপোনাক অবাৰিতৰ সোৱাদ দিম, যিটো পাবৰ কাৰণে আপুনি কেইবাশ শতাব্দী বাট চাই ৰৈছে।
অমৃত্যই হঠাৎ ৰৈ পদ্মনাভৰ জীৱাত্মাতোক তাৰ কমৰত গুজি ৰখা জোলোঙা খনৰ ভিতৰত
সুমাই দিলে আৰু খোজ কাঢ়ি গৈ এটা সময়ত হাবিৰ তমসাবৃত জংঘলত নেদেখা হৈ গ'ল
আৰু খোজ কাঢ়ি গৈ এক নিৰ্জন এলেকাত ঠিয় দিলে।
জোলোঙাত হাত সোমাই পদ্মনাভৰ জীৱাত্মাটোক উলিয়াই তাক ক'ব ধৰিলে।
সেই দূৰৈত থকা ঘৰটো দেখিছ'? তাত তোৰ নক্সাৰ দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় ভাগ লুকাই
আছে আৰু তাত মোৰ শক্তি নোহোৱা হৈ যায় কাৰণ সেই ঠাইখনক সকলোতকৈ শক্তিশালী
যখিনী এজনীয়ে শাসন কৰে। অমৃত্যই পদ্মনাভৰ জীৱাত্মাটোক গছ এডালত
মায়াজালেৰে বান্ধি থৈ খাদ্যৰ সন্ধানত জংঘলৰ ভিতৰলৈ গুচি গল।
To be continued....
কুমাৰ কৃষ্ণ শৰ্মা।
*Words and Meanings*
• তৰী- Boat
• লয়লাস- Elegant
• তনুমধ্য- Waist
• আলিংগন- Hug
• নৱজাতক- Newborn baby
• ফিকিৰ- Plan
• মেদবহুল- Fat
• উৰহ- Sunlight
• পলিতা- Fuse
• সবংশে- Entirely
• তাগজ- Courage
• মহামাংস- Human flesh
• তমসা- Darkness
• প্ৰলম্ব- Very Tall
• নিনাও- Nameless
• কায়া- Body
• পুৰঞ্জন- Soul
• বিবিক্ত- Separate
• জীৱাত্মা- Soul
• ভৃত্য- Servant
• অপৰিকল্পিত- Unplanned
• কুঁহক- Puzzle
• তৰ- Decide
• কেঁকুৰি- Turning
• উথপথপ- Hurry
• চিৰন্তন- Eternal
• তমসাবৃত- Very dark, darkness that prevails during absence of light
• অবাৰিত- Free/ Independent